Sanat Dışarı Bakmıyor

Galata'da ara sokaklarda yürüyorum. Dar, kirli, kasavetli sokaklar. Çöp öbekleri. Virane apartmanlar. Daracık yola park etmiş kamyonetler, minübüsler bazen yürümeyi imkansızlaştırıyor. Bunalıyorum. Fakat zaman zaman bir tiyatro veya bir performans atölyesi çıkıyor karşıma. Bir modaevi. Bir kafe. Hepsine tek tek girip çıkıyorum. İçerleri dışarıyla kıyaslanamayacak denli modern; pop-art, avangard, sürreel iç mekanlar. Bir alt sokakta kerhâne. Yan sokaklarda elektirik malzemeleri, avize, anten, elektronik, bisiklet, hırdavat, ananas, börek, oyuncak satıcıları. Sanatçılar dışardaki gerçekliğe gözlerini yummuş çoook başka, dışarıdan çooook farklı bir sanatı canlandırıyor ve tartışıyorlar.

Yakınmıyorum. Sadece not düşüyorum.

Sait Faik geliyor aklıma. Türkiye hikâyeciliğinin göbeği. Sadece Türkiye'nin değil dünyanın en iyi yazarlarından biri. Burgazada'lı. Balıkçı Sait. Adalı arkadaşları cenazesindeki kalabalığı görünce, "Bizim Sait ne önemli adammış yav!", "Yazar mıymış?", "Hee! Yazarmış yav!", "Vay nasını!" diyorlar.

Cihangir'de, Galata'da, Kadıköy'de, Beyoğlu'nda bakındığım sanat mekanlarındaki sanatçılar ise ilk bakışta kendilerini belli ediyor. Jestlerinden, duruşlarından, mimiklerinden, konuşma biçimlerinden, kostüm ve aksesuvarlarından ne kadar da önemli sanatçı oldukları şıp diye anlaşılıyor.